۲-۱-۱-۱-۱- نظریههای تقویت
براساس نظریه های تقویت، که از سنت رفتارگرایی در روانشناسی سرچشمه گرفتند، افراد با کسانی صمیمی میشوند که برای آنها تقویت به همراه دارند. کاربرد اصول تقویت، در مطالعهی روابط صمیمانه، به وسیلهی کلور و بایرن[۱] (۱۹۷۴) گسترش یافته است و این نظریهپردازان با پذیرفتن اصل شرطی سازی عامل، پیش بینی میکنند که زوجها هنگامی با هم صمیمی میشوند که یکدیگر را تقویت کنند. جوهر این نظریهها همان نظریهی ارسطو است که میگوید افراد با کسانی احساس صمیمیت میکنند که با آنها خوب رفتار کرده باشند (ارسطو، ۱۹۸۴؛ به نقل از خمسه و حسینیان، ۱۳۸۷). نظریههای تقویت همچنین به اصول شرطی سازی کلاسیک نیز اهمیت میدهند؛ بر این اساس زوجهایی که تجارب تقویت کننده دارند، بیشتر احساس صمیمیت میکنند. کلور و بایرن (۱۹۷۴) تقویت را محرکی غیر شرطی میدانند که پاسخ شرطی، یعنی احساسات مثبت، را بر میانگیزد؛ پس هر فردی که با محرک غیرشرطی همراه است، پاسخ غیر شرطی را نیز ایجاد میکند و بدینترتیب زوجها هم هر چه بیشتر در حضور هم تقویت دریافت کنند، صمیمیتشان افزایش مییابد (خمسه و حسینیان، ۱۳۸۷).
[۱] Clore and Bye

برچسب:
نویسنده: پایان نامه روانشناسی