۲-۵-۳٫ شادکامی و اعتقادات مذهبي
يکي از عوامل مؤثر در ايجاد شادماني، ايمان مذهبي است. از آنجا که فردِ باایمان داراي ارتباطات و اعتقادات معنوي است، کم تر احساس رهاشدگي، پوچي و تنهايي مي کند. مايرز (۲۰۰۰) معتقد است ايمان مذهبي تأثير زيادي بر ميزان شادماني دارد. ايمان موردنظر مايرز ايماني است که حمايت اجتماعي، هدفمندی، احساس پذيرفته شدن و اميدواري را براي فرد به ارمغان مي آورد. از نظر گريلي (۱۹۷۵) فعاليت هاي مذهبي داراي کارکردهايي هستند که نهايتاً موجب افزايش شادماني فردي مي گردد. هيلز و آرجيل (۱۹۹۸) در بيان اين کارکردها به مواردي از جمله احساس اتصال با معبودي بسيار قدرتمند و مقدس، عشق، برابري و احساس در جمع بودن اشاره مي کنند. هم چنين در مذاهب مختلف، تصورهايي مثل آب، گرما، نور و آتش ديده مي شود که به نظر هيلز و آرجيل توجه پيروان اين مذاهب به اين ايماژ ها و عناصر ياد شده موجب افزايش شادماني آنان مي گردد. در زمينه تأثير ايمان و فعاليت هاي مذهبي بر ميزان شادماني افراد، تحقيقات متعددي شده است. هاي (۱۹۸۲) در تحقيق خود گزارش کرده است که ۶۱ درصد کساني که در مراسم مذهبي شرکت مي کنند، احساس آرامش و شادماني مي کنند. در پژوهش ديگري که توسط هالمان، هونک و دمور (۱۹۸۷) انجام شد، اين نتيجه به دست آمد که فعاليت هاي مذهبي از جمله حضور در کليسا بر شادماني آن ها افراد مي افزايد (میرشاه جعفری، ۱۳۸۱).

برچسب:
نویسنده: پایان نامه روانشناسی