۲-۱-۱-۱-شیوع اختلال اضطراب اجتماعی
اختلال اضطراب اجتماعی رایج ترین اختلال اضطرابی (کاشدان[۱]، ۲۰۰۱؛ به نقل از البرزی، ۱۳۹۰) و سومین اختلال شایع روان پزشکی درمیان بزرگسالان است (ویل[۲]، ۲۰۰۳، کسلر[۳]، چیو[۴]، دملر[۵] و والترز[۶]، ۲۰۰۵). اطلاعات ناهماهنگی در مورد فراوانی اضطراب اجتماعی وجود دارد (۱۶- ۲ درصد) (مارتین[۷]، ۲۰۰۳؛ به نقل از البرزی، ۱۳۹۰). پژوهش های غربی تخمین می زنند که حدود ۴۰ میلیون نفر مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی هستند؛ اما تنها ۵ میلیون نفر مبتلا به این اختلال تشخیص داده می شوند (انستیتو ملی سلامت روان، ۲۰۱۲؛ به نقل از خلیلی طرقبه، ۱۳۹۱). میزان شیوع ۱۲ ماهه این اختلال، ۸/۶ درصد و شیوع آن در طول عمر حداقل دو برابر گزارش شده است (کسلر، چیو، دملر و والترز، ۲۰۰۵).
در ایران بر اساس مطالعه ای که سردارآبادی (۱۳۸۵) به منظور بررسی میزان شیوع اختلال اضطراب اجتماعی در دانشجویان دانشکده روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد انجام داده است، ۷/۶ درصد افراد را دارای اضطراب اجتماعی خیلی زیاد، ۷/۱۱ درصد را دارای اضطراب اجتماعی زیاد، ۹/۱ درصد را دارای اضطراب اجتماعی خفیف و ۸/۸ درصد را بدون اضطراب اجتماعی ارزیابی کرده است. همچنین در یک مطالعه مقطعی توصیفی، ۲۹۴۴ دانش آموز در شهر کرمان توسط ملاک های تشخیصی DSM-IV مورد سنجش قرار گرفتند. ۶/۱۴ درصد از دانش آموزان مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی بودند. نسبت زن به مرد ۸/۱ بود و بین سابقه خجالتی بودن در کودکی و سابقه تنبیه بدنی نیز رابطه معنادار وجود داشت. به طور کلی در پژوهش طالع پسند و نوکانی (۲۰۱۰) میزان شیوع اختلال اضطراب اجتماعی در ایران را ۱/۱۰ درصد گزارش کرده اند که این آمار بالاتر از تحقیقات مشابه در غرب است (غفاری نژاد، ۱۳۸۷).
[۱]Kashdan
[۲]Will
[۳]Kessler
[۴]Chiu
[۵]Demler
[۶]Walters
[۷]Martin
هدف کلی از انجام این پژوهش عبارت است از بررسی اثر بخشی اصلاح عزت نفس ضمنی بر افزایش عزت نفس ضمنی و کاهش ترس از ارزیابی منفی ضمنی در افراد دارای اختلال اضطراب اجتماعی. ازجمله اهداف جزیی این پژوهش می توان به موارد زیر اشاره کرد:

برچسب:
نویسنده: پایان نامه روانشناسی