برنامه ریزی
پیتر دراکر، برنامه ریزی را به عنوان یکی از عوامل اصلی مدیریت مطرح کرده است. به این معنا که به جای آن که در اختیار خواسته ها و تمهیدات قرار گیریم، زمان را بطور دقیق برنامه ریزی کنیم. هیچ چیزی برای تنظیم وقت از برنامه ریزی روزانه ارزشمندتر نیست. بدون وجود چنین برنامه ای دائماً در خدمت خواسته های دیگران خواهیم بود. با وجود يک برنامه مدون و مرتب همیشه می دانیم کجا هستیم، کجا باید باشیم و با قدرت مي توانيم با اموري که در طول روز برایمان اتفاق می افتد چگونه برخورد کنیم. چرا که اولویت ها از پیش برای ما مشخص شده اند (فرنر، ۲۰۰۳، به نقل از جواهري زاده، ۱۳۸۱) . برنامه ریزی، آماده نمودن امکانات و منابع و وسایل جهت تحقق بخشیدن به اهداف می باشد. مهم ترین نقش برنامه ریزی عبارت است از مکتوب سازی آنچه قرار است انجام شود. برنامه نوشته شده دارای اثر روانی در تحریک درونی برای انجام کار است (ساقیان، ۱۳۷۹).
ویلسون ادعا کرد یکی از مهم ترین برنامه هایی که شخص در آن می تواند به کمترین کنترل هيجان هاي خود و برقراری ارتباط سالم و توانایی شناخت احساسات خود بپردازد، برنامه ریزی زمان است. زیرا باعث می شود که افراد به زمان یا ساعتی خاص، خود را محدود سازند و با زمانبندی، زمان کیفی برای ارتباط مطمئن برقرار کنند و حتی پیشنهاد می شود این افراد از زمان خود به بهترین نحو استفاده کنند. به عنوان مثال رانندگان در زمان خاص چند کار را به بهترین نحو انجام دهند (ویلسون، ۲۰۰۶).
یکی از عوامل فردی مرتبط با پیشرفت و موفقیت نوجوانان و جوانان، خودتنظیمی است. به این معنا که فرد باید تکالیف و کارهایش را تنظیم کند ، به همین دلیل نیاز به یک برنامه ریزی صحیح زمانی و هدف گذاری دارد که همان مدیریت زمان می باشد.
ميزان مهارت مديريت زمان در نوجوانان و جوانان تهراني تا چه حد است؟
سؤال فرعي

برچسب:
نویسنده: پایان نامه روانشناسی