مبانی نظری مدیریت زمان:
اهمیت و اولویت زمان از دیرباز مورد توجه علما و اندیشمندان قرار داشته است. تا بدانجا که برخی برای شناخت بیشتر زمان، دست به پیشگویی زده و مرزهای آن را در هم شکسته اند. برخی تا سال ۲۱۰۰ میلادی نیز پیشگویی نموده اند (ابراهیمی، ۱۳۷۳، ص ۱۶) . استفان ليندر درباره کمیابی فرایند زمان صحبت می کند و آن را یکی از مباحث اقتصادی می داند و اعتقاد دارد زمان می تواند به عنوان یکی از منابع کمیاب در علم اقتصاد مورد بررسی قرار گیرد.
«چونگ»[۱] می گوید: امروز جهان مشحون از چیزهای گرانبهاست، خانه، زمین، اموال و غیره. اما پرارزش ترین آنها زمان است. هیچ جنگاوری بالاتر از زمان نیست و تنها اوست که فاتح نهایی است. اتلاف وقت حتي از هدر دادن پول هم اسفناک تر است. زیرا شما همیشه قادر به تحصیل پول خواهی بود اما زمان هرگز باز نمی گردد (کیم، وو، چونگ، ۱۳۷۲، صص ۸۴-۷۵)
رضائیان بیان می کند که زمان یکی از منابعی است که هیچ کس نمی تواند برای شما بوجود آورد. اما افراد موفق همگی مبتکر زمان هستند و بر اصل و اساس هر وضعيت تمرکز می کنند. (رضائیان، ۱۳۷۲، ص ۶۳).
سروش می گوید: وقت شما، عمر شما و ارزش شما معادل چیزهایی است در مقابل صرف عمرتان به دست آورده اید (سروش، ۱۳۷۲، ص ۱۱). چونگ می گوید: بسیاری از فلاسفه اعتقاد دارند که زندگی انسان به اندازه کافی طولانی است. انسان چنانچه به طور مؤثر و مفید از وقتش استفاده کند طول عمر آنقدر خواهد بود که بتواند به موفقیت های برجسته ای دست پیدا کند. اما اگر عمر انسان به بطالت سپری شود و هیچ فرقی در زندگی نداشته باشد، پس از گذشت چند صباحی متوجه خواهد شد که دیگر فرصتی برای تغییر مسیر زندگی وجود ندارد، به هر حال عمر آدمی کوتاه نیست بلکه وی با اتلاف آن، عمر خود را کوتاه می کند. (کیم، وو، چونگ، ۱۳۷۲، صص ۸۴-۷۵)
[۱] Chong
ميزان مهارت مديريت زمان در نوجوانان و جوانان تهراني تا چه حد است؟
سؤال فرعي

برچسب:
نویسنده: پایان نامه روانشناسی