
۲-۳-۱- تعريف پرخاشگري
ارائه تعريفي قابل قبول از پرخاشگري به لحاظ موضع گيري هاي نظري متفاوت دشوار است . ناظر ( ۱۳۷۲ ) تجلي کشاننده مرگ در رفتار هشيارانه را پرخاشگري تلقي کرده است .
صادقي ( ۱۳۸۰ ) هر رفتار ناشي از ناکامي را پرخاشگري مي دانند .
بارون ( ۱۹۷۷ ) پرخاشگري را هر رفتاري که هدف آن آسيب يا صدمه به موجود زنده ديگري که براي اجتناب از چنين عملي انگيخته شده است ، قلمداد مي کنند.
عارفي ( ۱۳۷۸ ) پرخاشگري را صرفاً به منزله هر رفتاري که به ديگران آسيب برساند ، تعريف مي کند و آن را بر حسب فعال فعل پذير ، مستقيم غير مستقيم ، همچنين کلامي جسماني تقسيم کرده است .
راستي فر ( ۱۳۷۱ ) پرخاشگري را کوششي در جهت وارد کردن آسيب بدني به ديگران مي داند.
دل وکيو واليري ( ۲۰۰۳ ) پرخاشگري را رفتار قابل مشاهده و به قصد آسيب رساني اطلاق مي کنند .
طبق اظهارات چارلز اشپيل برگر روان شناس و متخصص در مطالعه خشم ، خشم حالت هيجاني است که از نظر شدت متغير است . خشم همانند ساير هيجانات با تغييرات فيزيکي و زيستي همراه است . رخدادهاي دروني و رخدادهاي بيروني ، هر دو مي تواند باعث خشم گردند ( انجمن روان شناسي آمريکا ، ۲۰۰۳ ) .

برچسب:
نویسنده: پایان نامه روانشناسی