۲-۱-۱-۲-۴- مدل ونتگوت و همکاران:
ونتگوت، مریک و اندرسن[۱] (۲۰۰۳)، کیفیت زندگی را هدفمندتر از مدل های قبلی می دانند. این مدل، دیدی هستی گرایانه دارد و فقط داشتن شرایط مناسب و رضایت از شرایط را ملاک نمی داند، بلکه معتقد است که کیفیت زندگی فرد، باید در جهت رشد و خودشکوفایی وی باشد. این مدل (نمودار ۲-۵) دارای طیف های عینی، ذهنی و اصالت وجود است که در اینجا به این ۳ طیف پرداخته می شود.
نمودار۲-۵: مدل ونتگوت و همکاران (۲۰۰۳ )
کیفیت عینی زندگی: بدین معنی که شرایط زندگی فرد (شرایط مادی، جسمانی، اجتماعی، هیجانی)، در حد مطلوب بوده و دیگران زندگی وی را با کیفیت بدانند. این دیدگاه تحت تاثیر فرهنگی قرار می گیرد که مردم در آن زندگی می کنند.
کیفیت ذهنی زندگی: عبارت است از احساسی که فرد از لذت بخش بودن زندگی خود دارد. هر فرد شرایط، احساسات و عقایدش را شخصا ارزیابی می کند. رضایت از زندگی، این جنبه از کیفیت زندگی را منعکس می کند.
کیفیت اصالت وجودی زندگی: به معنای لذت بخش بودن زندگی فرد در سطح عمیق تری است که شایسته احترام بوده و فرد می تواند منطبق با ماهیت خود زندگی کند. به عنوان مثال نیازهای بیولوژیکی فرد برطرف شود، رشد به حد کمال خود برسد و اینکه جریان زندگی منطبق با شاخص های معنوی و باورهای دینی فرد است.
[۱] Ventegodt, Merrick & Andersen